اثر پیش شرطی سازی با ورزش بر پیامدهای سکتۀ مغزی در یک مدل موشی آزمایشگاهی

مقدمه: سکتۀ مغزی یکی از علل عمدۀ مرگ و میر و ناتوانی های طولانی مدت در بزرگسالان است. خطر بروز سکتۀ مغزی در زنان در سنین پس از یائسگی به سرعت در حال افزایش است. گزارش شده است که ورزش آسیب ناشی از ایسکمی و رپرفیوژن را در مدل سکتۀ مغزی موش صحرایی کاهش می دهد. هدف از این مطالعه بررسی اثر ورزش بر روی پیامدهای سکتۀ مغزی در انسداد دایم شریان مغزی میانی در موش های اوارکتومی شده بود. مواد و روش ها: 32 سر موش ماده در محدودۀ وزنی 35-25 گرم به طور تصادفی به چهار گروه (8 موش در هر گروه) شامل اوارکتومی + سکتۀ مغزی، سکتۀ مغزی، اوارکتومی + ورزش + سکتۀ مغزی و گروه شم تقسیم شدند. هفت روز قبل از پیش شرطی سازی با ورزش، موش ها اوارکتومی شدند. در گروه ورزش موش ها وادار شدند روی دستگاه تردمیل، 5 روز در هفته، روزانه به مدت 40 دقیقه با سرعت 18 متر بر دقیقه به مدت 4 هفته بدوند. سکتۀ مغزی از روش انسداد دایم شریان مغزی میانی پنج هفته پس از اوارکتومی القاء گردید. حجم انفارکتوس، اختلالات نورولوژیک و اختلالات حسی -حرکتی مطالعه شدند. یافته ها: حجم انفارکتوس در گروه های اوارکتومی + ورزش + سکتۀ مغزی و سکتۀ مغزی در مقایسه با گروه اوارکتومی + سکتۀ مغزی به طور معنی داری کمتر بود. در گروه های اوارکتومی + ورزش + سکتۀ مغزی و سکتۀ مغزی اختلالات نورولوژیک نسبت به گروه اوارکتومی + سکتۀ مغزی به ترتیب به طور معنی داری پایین تر بودند. اختلالات حسی -حرکتی نیز در گروه های اوارکتومی + ورزش + سکتۀ مغزی و سکتۀ مغزی در مقایسه با گروه اوارکتومی + سکتۀ مغزی کمتر بود. نتیجه گیری: نتایج حاضر پیشنهاد می کند که پیش شرطی سازی با ورزش یک نقش محافظ عصبی را در حیوانات اوارکتومی شده ایفاء می نماید و پیامدهای سکته مغزی را در یک مدل انسداد شریان مغزی میانی بهبود می بخشد.